Spacery z tropieniem
Nazywam to Dzikim Alfabetem — bo tropienie to nic innego jak czytanie lasu. Każdy trop, każde zgryzione drzewo, każdy ślad na piasku to litera w opowieści, którą las zostawia dla tych, którzy umieją patrzeć.
Tropimy nieinwazyjnie — bez zbliżania się do nor i legowisk, bez ujawniania konkretnych lokalizacji. To zasada, której trzymam się zawsze, niezależnie od tego, jak bardzo ktoś chciałby zobaczyć więcej.
Najczęstsze pytania
Co zabrać ze sobą?
Wygodne, terenowe obuwie (najlepiej wodoodporne), ubranie dostosowane do pogody warstwowo, wodę. O reszcie — lornetce, aparacie — powiem przy potwierdzeniu terminu.
Jak ubrać dzieci?
Tak samo jak dorosłych — warstwowo, wygodnie, z możliwością pobrudzenia się. Teren bywa błotnisty.
Co jeśli pogoda się zepsuje?
Tropienie w deszczu bywa nawet lepsze — świeże tropy czyta się wyraźniej. Odwołujemy tylko przy naprawdę ekstremalnych warunkach; szczegóły w regulaminie.
Czy zawsze zobaczymy wilki?
Nie. To jest tropienie, nie safari — pracujemy ze śladami, tropami, czasem nagraniami z fotopułapek. Bezpośrednie spotkanie z wilkiem to rzadkość, nawet dla mnie po latach.
Dla kogo to nie jest odpowiednie?
Dla małych dzieci (poniżej kilku lat) i dla osób z bardzo ograniczoną mobilnością — trasa bywa wymagająca terenowo.